The Idea Storm Poster

[caption id="attachment_356" align="alignnone" width="520" caption="The Idea Storm Poster"][/caption]

Client: In Search of Sanuk
Media: Poster

In Search of Sanuk (ISOS) is a community where people can collaborate on ways to change the world around them.

Software

• Photoshop


• Illustrator

HELP LIVE Promo!

I had a chance to make this video to promote HELP LIVE project and opened it at Newsong Bangkok Church for about 2 week ago. Sorry for everyone if you know about the event too late.





Anyway it's not too late to share about the video or this story if you love it. Here's the video!



The theme of HELP LIVE event is "HELP LIVE - THEIR TOMORROW STARTS WITH US, TODAY". And yes tomorrow will have a concert and many artist will come such as khun Tong "Save The Last Piece", khun Oat "Street Funk Rollers", khum Beam Jaruwan, khum Too and Champ "Love Is", "Jui Jui" and "PICK STRIP".

If you want to join this even,  it will be at the 11th of September, 2009 at Chuvit Park, Bangkok! haha this Friday, feel free to involve this event and give back to the orphans.

For more detail about HELP LIVE: www.helplive.org

[caption id="attachment_342" align="alignnone" width="427" caption="HELP LIVE Poster designed by Amy"][/caption]

เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ผมได้ช่วยตัดต่อวิดีโอตัวหนึ่งเพื่อโปรโมตโครงการ HELP LIVE ซึ่งได้เอาไปเปิดแนะนำโครงการในโบสถ์ Newsong เรียบร้อยแล้ว ต้องกราบขออภัยด้วย ถ้าใครแวะเข้ามาเว็บนี้แล้วเพิ่งรู้ว่ามีงานนี้ เพราะงานจะมีขึ้นใน วันศุกร์ที่ 11 กันยายน ปี 2009 ซึ่งก็คือพรุ่งนี้นี่เอง คลิกดูวิดีโอโปรโมตงานได้ข้างบนเลยครับ

งานนี้มีชื่อว่า "HELP LIVE - THEIR TOMORROW STARTS WITH US, TODAY" แหมพรุ่งนี้จริงๆ ซะด้วย (พรุ่งนี้ของผม) งานเริ่มต้นตั้งแต่เวลา 4 โมงเย็น ถึง 2 ทุ่ม ที่สวนสาธารณะชูวิทย์ ถ้ามารถไฟฟ้า ก็ลงสถานีอโศก แล้วเดินตรงมาเรื่อยๆ อยู่ฝั่งซ้ายมือ (คุณชูวิทย์ให้ใช้ที่ฟรี ใจดีมาก)

นอกจากนี้ยังมีศิลปินมาร่วมแสดงโดยไม่คิดค่าตัว อันได้แก่ พี่โต้ง Save The Last Piece / พี่โอ๊ต Street Funk Rollers / พี่บีม จารุวรรณ / คุณตู่ คุณแชมป์ เลิฟอีส / คุณจุ๋ย จุ๋ยส์ / PICK STRIP

กิจกรรมอื่นๆ นอกจากคอนเสิร์ตก็มีให้ร่วมสนุกด้วยนะ ขนม น้ำ โปสสะก๊าด ถุงผ้าทำมือ เสื้อยืดโครงการ วาดภาพเหมือน

งานนี้ ฟรี ไม่เสียค่าเข้า บริจาคเงินตามน้ำใจที่มีให้กัน ถ้ามีเวลาก็แวะมาได้ครับ มาไม่ยาก ได้สนุกและได้ช่วยเหลือเด็กๆ ด้วย

ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ HELP LIVE เข้าไปดูที่ www.helplive.org

Bigger than ever ‐ Twestival Local 2009 comes to Bangkok

A couple day ago, Dwight my friend at Newsong who is the main organizer of Bangkok Twestival gave me a Press Release to translate. I have my word to do it but this was the tough one because I have not understood his style of writing. For whom didn't know the Twestival event, I have a few information for you. This is a meeting event of Twitter-users that come together to raise a social conscience and funds to help a local cause. The theme and slogan of this event is “Tweet Meet Give” and if you want to join, read the details of press release after this.

[caption id="attachment_507" align="alignnone" width="476" caption="LUSH Twestival Bangkok Poster"][/caption]

Bangkok, August 31st, 2009 - Following the success of the first global Twestival on February 12^th 2009, in which 202 cities participated, Twestival returns in September with a local twist on “Twestival” – the volunteer-run, charity fundraising events for people who know each other through the micro-blogging service twitter.com. The Bangkok event will take place on the Friday the 11th of September at Frasier Suites Sukumvit raising funds for the Sangklaburi, Thailand based childrens’ homes, Baan Unrak and Baan Dada. The event merges local social and environmental causes, as organizers are also planning to offset the carbon emissions generated by the event in addition to providing funds for basic needs and education costs to the orphanages.

The first 24-hour “‘tweet-up’ with a social conscience” inspired thousands and raised $250,000 for the clean water charity, Charity: Water, and the upcoming Twestival Local event looks to be even bigger. Twestival Local again gives every city in the world the chance to hold their own Twestival, but this time they can choose their own local charity. Twitter users in Bangkok chose Baan Unrak and Baan Dada childrens’ homes, details of which you can see at www.bangkok.twestival.com.

Volunteer teams in Bangkok and cities across the world have come together to survey their communities, nominate causes, plan events, gather sponsors and raise funds. Bangkok Twestival organizer Dwight Turner said, “Twestival gives would be change makers an outlet by providing knowledge and guidance whereby they can create change in their own communities. We’re excited about Twestival in Bangkok and working with our great team of volunteers and sponsors to raise funds for these two orphanages.”

The Bangkok twitter-festival or twestival has taken the theme, “LUSH, Bangkok’s Green Night Out” and is organized in partnership with In Search of Sanuk, Green Networking Days, and the Frasier Suites Sukumvit. Global partners for Twestival include Amiando, Citrix Online, Blurb and Causecast. For further details on partners, planning, and the progress of this event, go to http://bangkok.twestival.com/ or follow updates on twitter at http://twitter.com/bkktweetup .

[caption id="attachment_506" align="alignnone" width="400" caption="Lush Poster"][/caption]

ยิ่งใหญ่กว่าทุกครั้ง – Twestival Local 2009 ได้มาถึงกรุงเทพแล้ว

กลับมาอีกครั้งกับงานการกุศลระดับโลกของผู้ใช้ Twitter พร้อมกับความเปลี่ยนแปลงในระดับท้องถิ่น

กรุงเทพ, 31 สิงหาคม 2552 – ตามติดความสำเร็จของงาน Twestival ระดับโลกที่มีขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2552 ที่ผ่านมา โดยครั้งนั้นมีเมืองมากถึง 202 แห่งเข้าร่วม และ Twestival จะมาจัดอีกครั้งในเดือนกันยายนพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงในระดับท้องถิ่น ซึ่งมีทั้งการเป็นอาสาสมัคร กิจกรรมระดมเงินบริจาคเพื่อการกุศลสำหรับทุกคนที่รู้จักกันผ่านทางบริการบล็อคขนาดจิ๋ว (Micro Blog) ที่ชื่อ Twitter.com ซึ่งอีเว้นท์ในกรุงเทพจะจัดขึ้นในวันศุกร์ที่ 11 กันยายน ที่ Fraiser Suites สุขุมวิท โดยจะหาเงินทุนให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใน อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นที่ตั้งของ ”บ้านอุ่นรัก” และ “บ้านดาดา” อีเว้นท์ที่จัดขึ้นนี้เป็นการผสมผสานอุดมการณ์ทางสังคมและสิ่งแวดล้อมในระดับท้องถิ่น ที่ผู้จัดงานได้กำลังวางแผนที่จะชดเชยการปล่อยคาร์บอนที่ถูกสร้างโดยอีเว้นท์ต่างๆ ยิ่งไปกว่านั้น ได้จัดเตรียมทุนสำหรับความต้องการขั้นพื้นฐานและค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาให้กับเด็กกำพร้าด้วย

งาน “Tweet-up โดยมีจิตสำนึกเพื่อสังคม’ แบบ 24 ชั่วโมงที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกนั้น ได้ให้แรงบันดาลใจกับคนนับพันและระดมเงินได้ถึง 250,000 เหรียญสหรัฐ โดยบริจาคน้ำดื่มสะอาดให้กับ Charity: Water และงาน Twestival Local ดูเหมือนมันจะใหญ่มากขึ้นๆ และ Twestival Local ได้เปิดโอกาสอีกครั้งสำหรับทุกๆ เมืองในโลกที่จะจัดงาน Twestival ของตัวเอง แต่ครั้งนี้ให้เลือกทำการกุศลในท้องถิ่นด้วย ซึ่งผู้ใช้ Twitter ในกรุงเทพได้เลือกสถานเลี้ยงเด็ก บ้านอุ่นรัก และ บ้านดาดา รายละเอียดทั้งหมดคุณสามารถดูได้ที่ www.bangkok.twestival.com

ทีมอาสาสมัครในกรุงเทพฯและเมืองต่างๆ ทั่วโลกได้มาร่วมกันสำรวจดูชุมชนของเขา ดูต้นเหตุทางสังคมที่น่าสนใจ วางแผนการจัดงาน ร่วมกับผู้สนับสนุน และระดมทุน Dwight Turner ผู้จัดงาน Bangkok Twestival กล่าวว่า “Twestival มาเปลี่ยนจากที่เป็นแค่ผู้ระบายสินค้า มาเป็นการให้ความรู้และคำแนะนำที่พวกเขาสามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงในชุมชนของตนเองได้ เราตื่นเต้นเกี่ยวกับ Twestival ในกรุงเทพ และกำลังทำงานกับทีมงานอาสาสมัครที่ยอดเยี่ยม รวมถึงผู้สนับสนุนในการระดมทุนช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทั้งสองแห่ง”

อีเว้นท์ Bangkok twitter‐festival หรือ Twestival ได้ใช้แนวคิดคือ “LUSH, Bangkok’s Green Night Out”และถูกจัดด้วยการทำงานร่วมกันระหว่าง In Search of Sanuk, Green Networking Days และ Frasier Suites สุขมวิท ขณะที่พาร์ทเนอร์ในระดับโลกกับ Twestival ประกอบด้วย Amiando, Citrix Online, Blurb และ Causecast สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเรื่องพาร์ทเนอร์ การวางแผน และความคืบหน้าของงานนี้ อยู่ที่ http://bangkok.twestival.com หรือไปตามอัพเดตใน Twitter ได้ที่http://twitter.com/bkktweetup

Twestival Bangkok Logo

[caption id="attachment_281" align="alignnone" width="520" caption="LUSH - Twestival Bangkok"][/caption]

Client: In Search of Sanuk (Donation for Twestival Bangokok)
Media: Banner (Website)

More information: http://bangkok.twestival.com

Software

• Illustrator

The Future of Selling Music

At the moment, I have hardly thought about a music industry. Just wondering that in the future how musicians sell their music. Even I'm not a musician, can't play any instruments (but I think I did in 5 or 6 grade, just a melody piano in school's orchestra. Anyway I didn't go on in my talent. haha), just a listener. For that reason I've kept myself update about music news and nearly to be a guru (in my thought). I think I'm lack of music experiences, just a reviewer and wrote articles on some small magazines (Bridge, UPluz).

Apparently happened in my head, I've got the idea about "The Future of Selling Music" and I have 2 ways to do it.

1. Music becomes a niche product, A big company won't play a big role or decrease his power. Not just in Thailand, nowadays we hardly find people who spend their money in CD or DVD for their favorite artists. When they produce 10 thousands or 100 thousands, they bet it with a massive promotion through many mass media. It looks like a bad business, not worth it. If they produce 10 thousand copies, they must put one's heart and soul to sell their CDs. Think about the fact in Thailand now, to sell 100 thousand copies, it almost likes a day dream.


2. Mass music maybe won't invest a lot in advertisement like before, it seems to be a different way from above that I'll see many big sell albums in the future but won't make through many mass advertisements like an old fashion. The artist will make a good music more than think about how to sell and make it hits. And a way to promote will change, Internet'll take a big role more and more but not cost it too much. Now I see new artists make a hit through Myspace or YouTube such as Susan Boyle and the phenomenon likes this will regularly happen.

[caption id="attachment_251" align="alignnone" width="500" caption="Derek Webb Store"][/caption]

As 2 ways above make artists begin to adjust, to make an album in a new way. Now I have 3 suggestions for who that want to be an artist or already an artist.

1. An artist should make a self-title album, a rookie will make it by himself. But who is with a record company will leave. Like "Get famous and leave the records" but not exactly that. Many artists got famous, many fans, before signed with the records. When the records found them, they saw the opportunities and signed them. From a thousand copies artist they become a hundred thousand copies or million. I think it's Win-Win because the records got what they want and the artists too. But the artist who familiar with technology will see the opportunities to promote through Internet. They will leave the records to make and own album and sell it by themself. It's a high risk, not easy to success. Now I'm waiting to see if they open the website and sell CDs how many they sell it. I can't wait to see that result.


2. An artist should start a marketing with fan more than before, like give a privilege to them who buy CD which in the past they did nothing. Even they're willing to give a couple hundred Baht but just got songs. Sometimes they was cheated by a special version CD, that release after the artists got hits but they brought it before. You know, like didn't care fans, sometimes "Bonus track," Bonus DVD". It's disgusting to do something like that.I think that idea comes from the records who want a money. But my idea, fans who buy CD will get a privilege such as fan club member further a discount for the concerts or t-shirt or get everything before an others.


3. An artist should sell their product in many different formats, not like today that they hope in t-shirt and concert selling. That means they must listen to the fans. For my idea, they may have 3 format of selling such as “Digital Format” that be MP3 only (iPod Quality 192 kpbs) to sell to a big market, for listener who like music but don't want to pay a lot. I think the reasonable price should cheaper 10 times than CD price. If the average CD price in Thailand for about 200 Baht, that means the whole album will be around 20 Baht. Second format as I think is “CD+Digital”, like a valued added for who that buy CD, they can download the MP3 through a website and it costs 200 Baht. The last format, “CD+Digital+Video+T-Shirt”, they get physical CD and t-shirt and MP3 and video they can download it. Maybe only 400 Baht for the last format. Second or third format is for a real fan. If I suppose that the first format sells 10,000 copies, we get 200,000 Baht, the second sell 5,000 copies and get 1,000,000 Baht and the third sell 1,000 copies and get 400,000 Baht. The artist will totally earn 1,600,000 Baht for 1 album. That's not including the income from concerts, t-shirts that is generated in the future. It's not bad for the income likes this (you can see an example for the format of selling from Derek Webb that has 6 formats).

This is just my opinion that's still just an idea, didn't prove in the real case. Just only I want to write and submit it to you because I believe that the future will be like this If this model works, you can sell your music for only a thousand or 10 thousands but can survive. But if you can do a great marketing and great album, you can have a potential to sell a hundred thousands for the Digital or 10 thousands for the physical. Will rich, man.

Anyway, this blog will try update about the music industry and if any body has a good idea to share. Just keep dicussing in this website.

---

การขายงานเพลงแห่งอนาคต

[caption id="attachment_258" align="alignnone" width="500" caption="Pre-oders from Switchfoot"][/caption]

ช่วงนี้ผมกำลังหมกมุ่น สนใจเรื่องอุตสาหกรรมดนตรีเป็นอย่างมาก คือเป็นความสงสัยส่วนตัวว่าต่อไปนักดนตรีจะขายเพลงของตัวเองยังไง แม้ว่าผมอาจจะไม่ใช่นักดนตรี เล่นดนตรีไม่เป็น (จะว่าไปก็เคยเล่นเป็นเมื่อตอนประถมเหมือนกัน แค่เป่าเมโลดี้ในวงดุริยางค์ แต่ก็ไม่ได้สานต่อความสามารถทางดนตรีแต่อย่างใด 555) แค่ฟังเพลงอย่างเดียว ทำให้ผมติดตามข่าวแนวๆ นี้ตลอดเวลา จนเกือบจะเป็นกูรูในด้านนี้กับเขาเหมือนกัน (คิดเอาเอง) ขาดเพียงอย่างเดียวคือไม่เคยทำงานเกี่ยวกับดนตรีกับเขาเลย เป็นอย่างมากก็แค่เขียนบทความเกี่ยวกับเพลงลงแมกกาซีนเล็กๆ (Bridge, UPluz)

อยู่ดีๆ ผมก็มีแนวคิดเขามาในหัวว่า ในอนาคตการขายเพลงมีแนวโน้มอยู่ 2 ทาง เท่าที่ผมพอจะมองเห็น คือ

1. งานเพลงจะกลายเป็น Niche ค่ายเพลงใหญ่ๆ จะลดบทบาทลง ทำไมผมถึงคิดแบบนั้น? เพราะว่าทุกวันนี้ ไม่ใช่แค่เมืองไทย เรามีคนจำนวนน้อยมากที่ยอมจ่ายเงินเพื่อซื้อ CD, DVD สำหรับศิลปินที่เขาชื่นชอบ การผลิตจำนวนหลักหมื่น หลักแสน มันต้องแลกมาด้วยการทุ่มทุนซื้อสื่อในการโปรโมตอย่างหนัก ซึ่งมันดูจะไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่นัก สมมติว่าปั้มมาหมื่นแผ่น กว่าจะขายได้ก็แทบจะปาดเหงื่อกันเลย เอาง่ายๆ ในเมืองไทยเวลานี้ หลักแสนแผ่นนี่เรียกว่าเป็นความฝันที่เลือนลางเหลือเกิน


2. งานเพลงที่เป็น Mass อาจจะไม่ต้องใช้การลงทุนด้านการโฆษณามากเหมือนแต่ก่อน มันดูสวนทางกับข้อแรกนิดๆ ตรงที่ว่า งานเพลงที่ขายได้ถล่มทลายจะมีให้เห็นกันเรื่อยๆ แต่อาจจะไม่ได้เกิดจากความพยายามที่จะขายให้ได้มากๆ โดยใช้โฆษณาแบบเก่าๆ ศิลปินจะมุ่งทำงานเพลงที่มีคุณภาพ มากกว่ามั่วคิดแต่เรื่องการขายอย่างไรให้ได้เยอะๆ และวิธีโปรโมตก็จะเปลี่ยนไป ช่องทางอินเทอร์เน็ตเริ่มจะมีบทบาทมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ใช้ต้นทุนไม่มากนัก เราจึงได้เห็นศิลปินเกิดใหม่ผ่าน Myspace หรือ YouTube มากขึ้นเรื่อยๆ เช่น ซูซาน บอยล์ เป็นต้น และต่อไปปรากฎการณ์แบบนี้จะมีให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ

ซึ่ง 2 แนวทางข้างต้น ทำให้ศิลปินต้องเริ่มปรับตัวกันได้แล้ว การทำอัลบั้มมันจะไม่ใช่แบบเดิมอีกต่อไปแล้ว ก็เลยมีข้อเสนอ 3 ข้อสำหรับใครที่คิดจะเป็นศิลปิน หรือเป็นศิลปินอยู่แล้ว

1. ศิลปินควรจะเริ่มทำงานเพลงกันเอง พวกหน้าใหม่ก็จะทำเพลงเองไม่สังกัดค่าย พวกสังกัดค่ายก็จะออกจากค่ายเพลง จะเรียกว่าดังแล้วถีบส่งค่ายเพลงส่งก็ว่าได้ แต่จริงๆ ก็ไม่ขนาดนั้น มีศิลปินมากมาย ที่ดังมาก่อนอยู่ค่ายใหญ่ คือมีฐานแฟนเพลงอยู่แล้ว แล้วค่ายเพลง มาเจอเข้า แล้วมองว่าน่าจะดังได้ ก็จัดการเซ็นสัญญาอยู่ในค่ายเพลง จากที่เคยขายได้หลักพันแผ่น ก็กลายเป็นหลักแสนหลักล้านเป็นต้น ผมว่าค่ายเพลงก็ได้ประโยชน์ไปแล้ว ศิลปินก็ได้ด้วย แต่ศิลปินที่ปรับตัวให้เข้ากับเทคโนโลยีได้ดี จะเริ่มมองเห็นช่องทางการโปรโมตผ่านอินเทอร์เน็ต ทำให้เขาออกจากค่ายเพลง เพื่อมาทำงานเพลงของตัวเอง แล้วขายเองด้วย จะว่าไปก็เสี่ยงเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าจะประสบความสำเร็จ ตอนนี้ก็รอดูอยู่เหมือนกันว่า ถ้าศิลปินเปิดเว็บไซต์ขาย CD เอง จะขายได้เยอะขนาดไหน ขายได้ถึงแสนหรือไม่ เป็นเรื่องที่น่าติดตามจริงๆ


2. ศิลปินควรจะเริ่มทำการตลาดกับแฟนเพลงให้มากขึ้น คือให้สิทธิพิเศษกับแฟนเพลงที่ยอมอุดหนุน CD มากกว่าแต่ก่อนที่แทบไม่ได้ทำอะไรเลยกับแฟนเพลง ขนาดเขายอมเสียเงินหลายร้อยบาท แต่ก็ได้แค่เพลงไปฟัง แถมยังน่าเจ็บใจมากๆ ที่แฟนเพลงที่ซื้อ CD ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ดันมากเจอ Special Version ออกมาขายโกยเงินทีหลังอีก คือ เหมือนไม่เห็นใจคนที่ซื้อไปก่อนเลย ทำ Bonus Track บ้าง แถม DVD บ้าง ผมว่ามันน่าเกลียดมาก ซึ่งแนวคิดแบบนี้น่าจะเป็นของค่ายเพลงที่หวังจะกอบโกยอย่างเดียว แนวคิดนี้คือแฟนเพลงที่ซื้อ CD อาจจะได้สิทธิพิเศษ เป็นแฟนคลับ แล้วอาจจะมีส่วนลดต่อเนื่องไป เช่น ซื้อตัวคอนเสิร์ตได้ถูกลง ซื้อเสื้อยืดราคาพิเศษ หรือได้อะไรก่อนคนอื่นเสนอ เป็นต้น


3. ศิลปินควรจะต้องขายผลงานในหลายรูปแบบมากขึ้น ไม่ใช่แบบตอนนี้ที่หวังจะขายแต่เสื้อยืด หรือคอนเสิร์ตกันอย่างเดียว นั่นคือจะต้องเข้าใจคนฟังมากขึ้น อาจจะต้องมีรูปแบบการขายให้เลือกมากถึง 3 แบบ เช่น “Digital Format” คือเป็น MP3 อย่างเดียว (iPod Quality 192 kpbs)  อันนี้จะเจาะตลาดกลุ่มใหญ่ คนที่ชอบฟังเพลง แต่ไม่ต้องการจ่ายเยอะ ราคาควรจะถูกกว่า CD ประมาณ 10 เท่า ถ้าเราคิดว่าเฉลี่ย CD แผ่นละ 200 บาท MP3 ทั้งอัลบั้มจะประมาณ 20 บาท แบบที่สองที่มองเห็นก็คือ “CD+Digital” อันนี้คือเป็น Value Added ให้กับคนที่ซื้อ CD ก็ได้จะไป Digital ไปพร้อมๆ กันเลย คือสามารถไปดาวน์โหลดจากเว็บไซต์ได้ทันทีในราคา 200 บาท แบบที่ 3 ที่มองเห็นก็คือ “CD+Digital+Video+T-Shirt” ที่จะได้ CD กับเสื้อยืดที่จับต้องได้ไป และ MP3 กับวิดีโอ ก็ไปดาวน์โหลดได้ในเว็บ อาจจะขายในราคา 400 บาท คือแบบที่ 2 และ 3 เป็นระดับของแฟนพันธุ์แล้วไง นี่ผมคิดง่ายๆ เอาเองนะว่า สมมติขายแบบแรกได้ 10,000 ชุด เราจะได้ไป 200,000 บาท แบบที่สองอาจจะได้ 5,000 ชุด ก็ได้ไปอีก 1,000,000 บาท แบบที่สาม ขายได้สัก 1,000 ชุด ได้ไป 400,000 บาท ศิลปินจะมีรายได้ รวมแล้ว 1,600,000 บาท ต่อการทำอัลบั้ม 1 ชุด นี่ไม่รวมการขายคอนเสิร์ต ขายเสื้อยืด ซึ่งอาจจะทำออกมาขายอีก ก็ดูมีรายได้ไม่น้อยเหมือนกันนะ (ลองดูตัวอย่างการขายอัลบั้มของ Derek Webb ได้ เขามีรูปแบบการขายถึง 6 แบบด้วยกัน)

คงต้องบอกอีกว่านี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวที่ยังไม่ได้ตกผลึก หรือพิสูจน์แล้วว่ามันจะสำเร็จ เป็นเพียงแค่แนวคิดที่อยากจะลองเขียน อยากลองเสนอดู เพราะผมเชื่อว่า ทิศทางมันมีโอกาสจะมาในแนวๆ นี้สูงมาก ลองดูจาก Model ที่นำเสนอ ศิลปินสามารถขายผลงานตัวเองในหลักพัน หลักหมื่น ก็สามารถจะเลี้ยงตัวเองได้ คือ ถ้าเกิดทำการตลาดๆ ดี เพลงดีจริง ก็มีโอกาสสูงที่จะมียอดขายแบบ Digital เป็นแสน หรือขาย CD ได้หลักหมื่นก็ได้ เรียกได้ว่ารวยกันเลยทีเดียว

ยังไงใน Blog นี้ผมจะพยายามนำเสนอแนวคิดในด้านอุตสาหกรรมดนตรีไปเรื่อยๆ ถ้าใครมีไอเดียดีๆ อยากมาแลกเปลี่ยนกัน ก็มาพูดคุยกันในในเว็บนี้ได้นะครับ

k7u5cad86v

5 selected shopping sites to give back to a society

Last article I wrote about how to buy and help a society but even I it's still just the ideal to investigate sellers or producers how good or bad. It's hard to do! Especially in Thailand we didn't have any organizations to do this job but somehow in USA they have organizations or websites to do that. So they can investigate just only big companies or brand. You can read more about this on HOW TO: Use the Web for Socially Responsible Shopping by Mashable to be a guideline.

Today I skip over the investigation and look at the cool product on websites you can buy and give back to a society. I can tell you that's not in Thailand but if I can have some information for Thailand I will tell you for sure.

คราวที่แล้วเขียนบทความว่าจะซื้อสินค้ายังไงให้สนับสนุนหรือช่วยเหลือสังคม นึกๆ ดูแล้วมันก็อุดมคติมากๆ เรื่องจะไปตรวจสอบผู้ขายผู้ผลิตว่าดีจริงไหม ทำยากนะ โดยเฉพาะเมืองไทย เราไม่มีองค์กรอิสระใดๆ ที่ทำหน้าที่ตรงนี้อย่างชัดเจน แต่ในเมืองนอก เขามีองค์กร หรือเว็บไซต์อิสระที่คอยตรวจสอบเรื่องเหล่านี้อยู่เหมือน ซึ่งมันตรวจสอบเฉพาะบริษัทใหญ่ หรือ Brand ดังๆ นั่นแหล่ะ ลองอ่านบทความ HOW TO: Use the Web for Socially Responsible Shopping ของ Mashable เป็นแนวทางได้

วันนี้ขอเว้นเรื่องตรวจสอบ และหันมาดูว่า มีสินค้าเท่ๆ อะไรบ้างที่ใช้แล้วช่วยเหลือสังคมได้บ้าง ขอบอกว่าอาจจะมีเฉพาะเมืองนอกก่อนนะครับ เมืองไทย ไว้หาข้อมูลได้ก่อนจะนำมาแนะนำกันอีกที

---

1. TOMS Shoes
www.tomsshoes.com

---

[caption id="attachment_154" align="alignnone" width="500" caption="TOMS Shoes"][/caption]

By One for One campaign, TOMS would match every pair of shoes purchased with a pair of new shoes given to a child in need. TOMS started to give first to Argentina where this story happened in 2006. Blake Mycoskie, an American traveler, befriended children in Argentina and found they had no shoes to protect their feet. So he created TOMS Shoes and did One for One campaign which those shoes were inspired by a native Argentina shoe. Blake returned to Argentina with a group of family, friends and staff later that year with 10,000 pairs of shoes made possible by caring TOMS customers. Since his beginning, TOMS has given over 150,000 pairs of shoes to children in need in 3 years. TOMS plans to give over 300,000 pairs of shoes to children in need around the world in 2009.

Look at this website you will know how cool TOMS shoes are and make want to buy one. But it's not a cheap one! Nowadays you can't order it to Thailand but if you are there in USA, just tell me.

[caption id="attachment_156" align="alignnone" width="500" caption="Limited Edition DMB TOMS"][/caption]

ด้วย Campaign “One for One” ของ TOMS ที่ให้สัญญาว่ารองเท้าหนึ่งคู่ที่ขายได้ บริษัทจะมอบรองเท้าหนึ่งคู่ให้กับเด็กที่ประเทศยากจนทั่วโลก ซึ่งเขาได้เริ่มให้ที่อาร์เจนตินาก่อน เพราะเรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นในปี 2006 ที่ Blake Mycoskie (อเมริกัน) ได้ไปเที่ยวอาร์เจนตินา แล้วพบว่าเด็กๆ ที่นั่นไม่มีแม้แต่รองเท้าที่จะปกป้องเท้าของพวกเขา เขาจึงกลับมาตั้งบริษัท TOMS Shoes และได้คิด Campaign “One for One” ขึ้นมา โดยรองเท้าที่ออกแบบก็ได้รับแรงบันดาลใจมาจากรองเท้าพื้นเมืองของอาเจนตินา ซึ่งในปีแรก เขาได้แจกรองเท้าไป 10,000 คู่ ทุกวันนี้ TOMS ได้มอบรองเท้าไปแล้วมากกว่า 150,000 คู่ ภายในระยะเวลาแค่ 3 ปี (รองเท้าของ TOMS คู่ละประมาณ 45 เหรียญ ก็แค่ 675,000 เหรียญ หรือกว่า 22,950,000 บาทนั่นเอง) และตั้งเป้าจะมอบรองเท้ามากกว่า 300,000 คู่ให้กับเด็กๆ ทั่วโลกในปี 2009

ลองเข้าไปดูในเว็บก็จะรู้ว่ารองเท้าของ TOMS นั้นเท่สุดๆ จนผมอยากได้มาครอบครองสักคู่ แต่ก็แพงไม่ใช่เล่น ตอนนี้ยังไม่สามารถสั่งซื้อมาจาก USA ได้ ใครอยู่แถวนั้นช่วยบอกที

---

2. To Write Love on Her Arms
www.twloha.com

---

[caption id="attachment_162" align="alignnone" width="500" caption="TO WRITE LOVE ON HER ARMS"][/caption]

TWLOHA is a non-profit movement dedicated to presenting hope and finding help for those struggling with depression, addiction, self-injury and suicide. TWLOHA exists to encourage, inform, inspire, and also to invest directly into treatment and recovery. To Write Love on Her Arms began in Orlando, FL in February 2006 as a (written) story, the true story of five days spent with a friend who was denied entry into a drug treatment center. The story was a look at those five days, and the t-shirts were printed and sold initially as a way to pay for our friend's treatment.

At first I had no clue about TWLOHA but I was a net surfer throgh Mypace very often. When I opened Switchfoot page on Myspace, I saw TWLOHA's banner. I realized that Switchfoot supported this movement that made me interested. I saw many cool t-shirt and brought one, TWLOHA red logo but inside have had a lyric "We are broken" from Paramore that I crazied in that time. The t-shirt quality is good, American Apparel, and look great with me.

[caption id="attachment_171" align="alignnone" width="500" caption="TWLOHA Store"][/caption]

TWLOHA มันคืออะไร มันคือองค์กรหรือการเคลื่อนไหวแบบไม่แสวงหากำไร เพื่อแสดงให้รู้ว่าโลกนี้ยังมีหวัง และเข้าไปช่วยเหลือคนที่กำลังมีปัญหาความหดหู่ การเสพติด การทำร้ายตัวเอง และการฆ่าตัวตาย TWLOHA ยังมีส่วนในการสนับสนุน ให้กำลังใจ ให้ความรู้ รวมถึงการเข้าไปรักษาและเยียวยาให้หาย TWLOHA เริ่มต้นจากเรื่องราวกลุ่มเพื่อนใน Orlando ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2006 ที่เข้าไปช่วยเหลือเพื่อนของเขาปฏิเสธการเข้ารักษาการติดยา โดยเวลา 5 วันเหล่านั้น พวกเขาได้เขียนเรื่องราวประสบการณ์ต่างๆ และได้ทำ T-shirt เพื่อหาเงินสนับสนุนการรักษาอาการติดยาของเพื่อน
ที่แรกผมก็ไม่รู้จักหรอก TWLOHA หรอก แต่ผมเป็นพวกชอบเปิดเว็บไปเรื่อยๆ ช่วงนั้นใช้ myspace บ่อย พอเข้าไปดูข้อมูลวง Switchfoot ก็เห็นมี Banner ของ TWLOHA อยู่เลยเข้าไปดูก็เห็นวงสนับสนุน Movement นี้ด้วยก็เลยสนใจ แถมยังมีเสื้อสวยๆ เพียบให้เลือก ก็เลยซื้อมา 1 ตัว เป็นโลโก้สีแดง ข้างในเสื้อมีเนื้อเพลง We are broken ของ Paramore อยู่ข้างในด้วย ช่วงนั้นกำลังคลั่ง Paramore เสื้อก็โอเคนะ American Apparel ผ้าดี ใส่แล้วเท่

---

3. Invisible Children
www.invisiblechildren.com

---

[caption id="attachment_165" align="alignnone" width="500" caption="Front Store"][/caption]

In the spring of 2003, three young filmmakers traveled to Africa in search of a story. What started out as a filmmaking adventure transformed into much more when these boys from Southern California discovered a tragedy that disgusted and inspired them, a tragedy where children are both the weapons and the victims.

After returning to the States, they created the documentary "Invisible Children: Rough Cut," a film that exposes the tragic realities of northern Uganda.s night commuters and child soldiers.

The film was originally shown to friends and family, but has now been seen by millions of people. The overwhelming response has been, "How can I help?" To answer this question, the non-profit Invisible Children, Inc. was created, giving compassionate individuals an effective way to respond to the situation.

About the designs, Invisible Children is awesome. I can see many stuffs are cool and elegant, even shirt and tie you can buy for an office day. I want a shirt likes this long time ago and wondering why they let me wears something like Abercrombie & Fitch.



[caption id="attachment_178" align="alignnone" width="500" caption="Many items from Invisible Children"][/caption]

ฤดูใบไม้ผลิปี 2003 ผู้สร้างภาพยนตร์หน้าใหม่ ได้เดินทางไปแอฟริกาเพื่อจะหาพล็อตมาทำหนัง ซึ่งจริงๆ แล้ว มันมากไปกว่าการพจญภัยของคนทำหนังที่ตั้งใจไว้ เพราะมันได้แปรเปลี่ยนไปเป็นการค้นพบกับโศกนาฎกรรมที่น่าสะอิดสะเอียน ซึ่งเด็กๆ ได้ถูกใช้เป็นอาวุธและเหยื่อในเวลาเดียวกัน

หลังจากกลับมาที่อเมริกา พวกเขาได้ทำสารคดีที่ชื่อ “Invisible Children: Rough Cut” ที่ถ่ายทอดความจริงที่ภาคเหนือของประเทศอูกานดาที่ใช้เด็กเป็นทหาร

เมื่อภาพยนตร์ได้ถูกเผยแพร่ไปสู่คนเป็นล้านๆ คน ก็มีคำถามว่า “แล้วผมจะช่วยได้อย่างไร” คำตอบก็คือการตั้งองค์กร Invisible Children ที่ไม่แสวงหาผลกำไร เพื่อสร้างสรร ให้ความเมตตาต่อผู้ที่ได้รับผลกระทบในเหตุการณ์นี้

เรื่อง Design Invisible Children ก็ไม่แพ้ใคร มีทั้งสวยเรียบ สวยเท่ ขนาดเสื้อเชิร์ตและไทด์ยังมีเลยอ่ะ ซึ่งผมก็คิดตั้งนานว่าทำไมมันเพิ่งจะมีวะ ปล่อยให้เราใส่เสื้อ Abercrombie & Fitchอะไรก็ไม่รู้อยู่ตั้งนาน

---

4. (RED)
www.joinred.com

---

[caption id="attachment_167" align="alignnone" width="500" caption="(PRODUCT) RED"][/caption]

(RED) is a business model created to raise awareness and money for the Global Fund by teaming up with the world's most iconic brands to produce (PRODUCT) RED branded products. A portion of profits from each (PRODUCT) RED product sold goes directly to the Global Fund to invest in African AIDS programs, with a focus on women and children.

(RED) is not a charity. It's a business model designed to create awareness and a sustainable flow of money from the private sector into the Global Fund. Bono and Bobby Shriver created (RED) to engage the private sector in the fight against AIDS in Africa. So you can buy (PRODUCT) RED from their partners include: American Express (UK only), Converse, Gap, Emporio Armani, Dell, Windows, Apple, Hallmark and Starbucks.

For my survey, I love many t-shirts for Gap and Converse and also watch, wallet and sunglasses from Armani are brilliant.

[caption id="attachment_175" align="alignnone" width="462" caption="How RED works"][/caption]

(RED) คือ โมเดลทางธุรกิจที่สร้างขึ้นเพื่อกระตุ้นความสนใจและทำเงินไปสนับสนุน Global Fund โดยทำงานร่วมกับสินค้ายี่ห้อดังๆ ในโลกสร้าง (PRODUCT) RED ขึ้นมา ซึ่งกำไรจากสินค้าทุกชิ้นจะมุ่งตรงสู่ Global Fund เพื่อไปลงทุนในโครงการช่วยเหลือผู้ติดเชื่อ AIDS ในแอฟริกาซึ่งก็มีกลุ่มเป้าหมายหลักอยู่ที่ผู้หญิงและเด็ก

จริงๆ แล้ว (RED) ไม่ใช่การกุศลแต่เป็นการทำธุรกิจแบบใหม่ที่ออกแบบเพื่อสร้างการตระหนักรู้และสนับสนุนให้เกิดการไหลของเงินจากภาคเอกชนไปสู่ Global Fun. (RED) ก่อตั้งโดย Bono วง ๊U2 และ Bobby Shriver ซึ่งทำโครงการช่วยเหลือผู้ติดเชื่อเอดส์อยู่แล้ว Brand ดังนั้นคุณจะสามารถซื้อสินค้าและสนับสนุน (RED) ได้ด้วยก็มี Converse (เห็นมีรุ่น RED อยู่เหมือนกันในไทย) , Gap, Emporio Armani, Dell, Windows, Apple, Hallmark และStarbucks

เท่าที่ลองสำรวจดูผมชอบเสือยืดของ Gap นะ Converse ก็โอเค นาฬิกา กระเป๋า แว่น Armani นี่สุดยอด

---

5. WWF Shop
https://shop.wwf.org.uk

---

[caption id="attachment_168" align="alignnone" width="500" caption="WWF Shop UK"][/caption]

WWF is a non-profit organization that works on both global and local environmental issues. You may reconize WWF logo in a cute panda. Much of their work is in areas where the most critically endangered wildlife and the least protected habitats are found. They believe that the origins of many environmental problems lie in developed countries and in our attitudes and behaviour - for example, our consumption of natural resources. The vast majority of these focus on local issues. They range from school nature gardens in Zambia, to initiatives that appear on the packaging in your local supermarket. From the restoration of orangutan habitats to the establishment of giant panda reserves.

After I have check out The WWF shops in many countries , The UK' one seem to be the most exciting shop of all. Because they have from cute designed bags, cool t-shirts, animal toys, dressing gowns to fair trade zebra print satchel. Apart from The UK, The USA shop made a contract with Play Fish, the maker of Pet Society game in Facebook, to created special items for WWF. By 10 percents from a profit will give to WWF which guarantee at least 50,000 US dollars per annual by Play Fish.

[caption id="attachment_182" align="alignnone" width="500" caption="Items from WWF UK"][/caption]

WWF คือองค์กรที่ทำงานด้านสิ่งแวดล้อมทั้งในระดับโลกและท้องถิ่น มีโลโก้เป็นรูปแพนด้าสุดน่ารักที่ใครๆ ก็น่าจะเคยเห็น งานส่วนใหญ่ของ WWF เกี่ยวกับการปกป้องการทำร้ายสัตว์ป่า ทาง WWF เชื่อว่าต้นกำเนิดของปัญหาสิ่งแวดล้อมทั้งหลายเกิดจากพฤติกรรมและทัศนคติของคนในประเทศที่พัฒนาแล้ว เช่น การบริโภคและใช้ทรัพยากรธรรมชาติกันแบบไม่ระมัดระวัง กิจกรรมของ WWF มีตั้งแต่ โรงเรียนสวนพฤษศาสตร์ในแซมเบีย หรือการรณรงค์เรื่องหีบห่อในซุปเปอร์มาร์เก็ต การดูแลลิงอุรังอุตัง หรือแม้แต่การเข้าไปอนุรักษ์พันธุ์หมีแพนด้า

เท่าที่สำรวจ Shop ของ WWF ในหลายๆ ประเทศ ที่ UK ดูจะน่าตื่นตาตื่นใจที่สุด เพราะมีตั้งแต่ถุงผ้าดีไซน์น่ารักๆ เสื้อยืดเท่ๆ ตุ๊กตานานาสัตว์ เสื้อคลุมอาบน้ำ ไปจนถึงย่ามลายม้าลาย ในขณะที่ USA นั้น WWF ได้เชื่อมโยงกับ Play Fish ผู้ผลิตเกมส์ Pet Society ใน Facebookได้สร้าง Item พิเศษสำหรับ WWF โดยที่รายได้จากการขาย item 10% จะถูกบริจาคให้ WWF ซึ่ง Play Fish ก็การันตีการบริจาคต่อปีไว้ขั้นต่ำ 50,000 เหรียญ

---

The fact is there are many other organizations that provide some cool products like this. Someday I will introduce some cool product from Thailand too but now I can't find the information from Internet. If someone have some interesting information, please comment it in this post or email me.

จริงๆ มันก็มีองค์กรที่ช่วยเหลือสังคมอื่นๆ มีสินค้าสุดเท่อีกเยอะแยะที่ยังไม่ได้เอามาแนะนำ แน่นอนว่า คงจะต้องมีการแนะนำสินค้าในไทยบ้าง แต่ตอนนี้ยังหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตไม่เจอ ถ้าใครมีอะไรน่าสนใจ ก็สามารถแนะนำมาได้นะครับ

How to buy and help a society?

Lately, I've thought about how to buy everything and help society at the same time. Even consumer products and services in my routine. A couple years ago, global warming and climate change are the mainstream for everyone to think about how to stop it. Thanks for Al Gore to set this agenda in a book and movie “An Inconvenient Truth” (Even though some people criticizes that it's for reputation or politics). Just the same in Thailand or many countries for a while the bag “I'm not a Plastic Bag” sell well. I can saw these bags around the city. I'm not sure that they used it for the earth or just trendy. At least it's good for the environment. If many people joins this campaign, it's worth to do something like this.

If you want to do something good but it's just alternative and you want to make it be a mainstream. Feel hard because you must be patience. You want to know how hard it is. Just think about the movie “Evan Almighty” that Evan tried to make Ark and told everyone that something bad would happen. Prepared to ran away from the upcoming disaster. Who would believe this? Even his family would take time to believed him. It's not strange to disbelieved because the things Evan did and told look not cool and hip. Crazy! How the flood would happen, earth? If Evan were the Presidents of United States, I think it's not easy to motivate everyone to believe. You just not jump on the train.

If something go against the trend is hard, it's not impossible. Sometime it's long to prove your will and belief. I think no one say “hey, wait for my death and give me praise on the tomb.”.  Even you can have an impact but it's better to be witness of our success. However success before or after death, it's still success.
For some reasons, I give you a long introduction. The thing is you want to make something good but not a mainstream one; try harder.

I have some advice for everyone to buy something on your routine

1. Inspect the seller. Um, who want to buy a stealing product? I don't think you do! But if buy from a repented thief, feel it alright. If the thief come with a tailor made suit, it's hard to know that this guy is a thief. If you know it, you won't buy it for sure. You must be like a detective to inspect that thief and know who him really is.


2. Inspect the producer. Sometime the buyer is the same person with the producer but sometime it's not. If it's not, it's more complicate. How you know that the thing you is Fairtrade, likes doesn't have a factory in Cambodia and give a lower paid from it could be. Or overtime but not pay and use some children labors. In Thailand we call this Hell Factory. If that's bad like this, I'm the one who won't buy from this producer.


3. Fair price. The truth is the luxury or best designed goods is worth to have it and it looks great. If you buy something that may have some functions but you have it to just make you look great, if it's OK? Buy something that's useful and decrease the unnecessary things. If you cut the margin of luxury, be economical, you can have some money to help the others or you neighborhood. How good is that for the society?

That's it, just 3 for now! I'll figure it out later. But even just 3, it's hard to do it. I will give some details about this 3 later.

ซื้อสินค้าแล้วช่วยสังคมด้วย ทำยังไงนะ

ในช่วงหลังๆ ผมค่อนข้างขบคิดกับเรื่องนี้พอสมควรว่า ทำยังไงเราจะใช้สินค้าทั้งอุปโภคและบริโภค รวมถึงบริการในชีวิตประจำวันให้เกิดผลดีต่อสังคม ขณะที่ 2-3 ปีหลังนี้กระแสโลกร้อนมาแรงมาก เหมือนคนจะสนใจมากขึ้นว่าทำยังไง เราจะไม่ทำให้โลกร้อนกันมากขึ้น ต้องขอบคุณอัล กอร์อยู่เหมือนกัน ที่ช่วยปลุกกระแสนี้ขึ้นมาจากหนังและหนังสือที่ชื่อ “An Inconvenient Truth” (แม้ว่าจะมีเสียงค่อนขอดอยู่บ้างว่าทำเพื่อชื่อเสียงหรือการเมืองหรือป่าว) อย่างไรก็ตาม ในเมืองไทยหรืออาจจะหลายประเทศ มีช่วงหนึ่งถุงผ้า “I'm not a Plastic Bag” ขายดีมาก ใช้กันทั้งบ้านเมือง ไม่ว่าจะใช้ด้วยจิตสำนึกรักโลก หรือตามกระแสก็ตาม มันก็ส่งผลดีต่อสิ่งแวดล้อม การที่มีกระแสในเรื่องที่ดี และมีคนไปร่วมเยอะๆ ก็น่าจะเป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อย

ถ้าเราอยากทำสิ่งดีๆ ที่มันไม่เป็นกระแสให้กลายเป็นกระแสขึ้นมาล่ะ ยากเหมือนกันนะ เพราะต้องใช้ความอดทนสูง อยากรู้ไหมว่ากระแสสังคมที่คิดไม่ตรงกับเรามันแรงแค่ไหน ให้ลองนึกถึงหนังเรื่อง Evan Almighty ที่พระเอกของเรา (อีวาน) พยายามสร้างเรือขนาดยักษ์ แถมไปบอกคนรอบข้างว่า มันจะเกิดสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นนะ ให้มาเตรียมตัวหนีภัยพิบัติกันเถอะ พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ ขนาดครอบครัวเขาว่าจะเชื่อได้ก็ยังไม่ง่ายเลย มันไม่แปลกเลยที่จะไม่มีใครเชื่อ เพราะสิ่งที่อีวานทำมันไม่เท่ ไม่ฮิพ แม่งบ้า อะไรมันจะมาทำเกิดน้ำท่วมโลกได้ ต่อให้อีวานเป็นประธานาธิบดีของสหรัฐ ก็ไม่แน่ว่าจะจูงใจคนให้มาเชื่อได้ไหม คือมันยากมากที่จะสวนกระแสโลก
ถึงแม้การพยายามทำสิ่งที่ดีแต่สวนกระแสโลกมันยากมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ซะทีเดียว บางครั้งมันต้องใช้เวลายาวนานที่จะพิสูจน์ความตั้งใจ ความเชื่อของเรา ผมว่าคงไม่มีใครอยากเป็นแบบว่า รอให้ตายก่อนแล้วค่อยมายกย่อง ค่อยมาเห็นคุณค่าในสิ่งที่เราทำ เพราะแม้ว่าจะเกิดผล แต่การทำสิ่งดีๆ ให้เกิดขึ้น แล้วเรามีโอกาสได้เห็นผลของการกระทำด้วย มันก็น่าชื่นใจไม่น้อย แต่อย่างไรก็ตาม สำเร็จก่อนตายหรือหลังตาย ก็ถือว่าสำเร็จละกัน

รู้สึกจะยกแม่น้ำทั้งห้าสิบสายมาเยอะไปหน่อย จริงๆ แค่จะบอกว่า อยากทำสิ่งดี แต่สวนกระแสโลก มันต้องใช้ความพยายามมานั่นเอง

แล้วจริงๆ เราจะบริโภคสินค้าบริการอย่างไรดีล่ะ มาดูแนะนำสั้นๆ ที่ทำไม่ง่ายกันหน่อย

1. สำรวจคนขาย เออ มีใครชอบซื้อของโจรบ้างครับ ผมว่าคงไม่มีหรอก แล้วถ้าโจรกลับใจล่ะ ก็พอไหวนะ แต่ถ้าเป็นโจรในมาดผู้ดีล่ะ ถ้ารู้ก็คงไม่อยาก แต่มันดูยากนะ ต้องสืบเสาะหาข้อมูลกันเยอะเลย กว่าจะรู้ว่าคนขายไม่ใช่โจร แต่เป็นคนดีๆ นี่เอง


2. สำรวจผู้ผลิต คือบางคนผู้ผลิตกับคนขายก็เป็นคนเดียวกัน แต่บางทีก็ไม่ใช่ ถ้าไม่ใช่ อันนี้ยุ่งเหมือนกันนะ ถ้าจะซื้อเสื้อสักตัว เราจะรู้ไหมว่าเป็นสินค้า Fairtrade ไม่ใช่แบบว่าไปเปิดโรงงานในกัมพูชา แล้วกดค่าแรง ใช้แรงงานเกินเวลา ใช้แรงงานเด็ก โรงงานนรกว่างั้นเถอะ คือถ้าดูเลวกันขนาดนี้ ผมคนหนึ่งละที่ไม่ซื้อแน่ๆ


3. คุ้มราคาไหม จริงอยู่การได้ใช้ของแพง ดีไซน์เลิศ มันมีคุณค่าทางจิตใจ แต่ถ้าซื้อสินค้าที่มันต้องใช้งาน กลับเอามาใช้เป็นเครื่องประดับบารมี คงไม่เวิร์ค ซื้ออะไรก็ให้มันใช้ประโยชน์ได้จริงจัง อันไหนไม่จำเป็นก็ลดลงหน่อย คือ ถ้าตัดส่วนเกินของความฟุ่มเฟือยของไปได้ เราก็ประหยัดไปได้ด้วย แถมอาจจะมีเงินเหลือไปช่วยเหลือคนรอบข้างที่ด้อยโอกาสอีกด้วย แบบนี้สังคมเราจะไม่ดีขึ้นได้อย่างไร

เออ 3 ข้อเองหรอ น้อยเนาะ คิดไม่ออกล่ะ แต่อยากบอกว่า 3 ข้อนี้หินจริงๆ ทำยากมาก ไว้วันหลังจะมาขยายความต่อนะครับ แต่ถ้าใครมีคำแนะนำดีๆ เพิ่มเติมก็แนะนำได้ครับ

Say good bye to my old Blog!

Now it is time for me to reinvent myself in every part of my life. After I have had resigned from my routine job since 2 months ago, I have much time to rethink for my whole life. However, until now I still have no idea what I should and where I should go in the future. For whoever who just visit my website and do not know who I am, I would like to introduce all of you to read About Winelirious. OK this is my new blog, not a time to talk about an old thing because I wrote it very long in “About Winelirious”

What is this blog is all about?

For my life, I have many interests and professionals. But, one thing that I always crazy and spend my time with is music. I do not know whether you have the same interest as I do. When I hear the good music, I have to stop and spend a short period (nearly 30 seconds) to listen to. Then, I would immediately and directly go to the music store and ask the sellers whose music it is. After know the artist, it's time for Internet, Google it for the artist site. Read his, her or their Bio., birthplace, childhood something (crazy, isn't it?). If that Website has some sample music, I will play every songs around. Finish that Website, find the MySpace, look at it, play music and read some comments. Maybe I will add this artist as a friend also on Facebook I will become a fan.

What's next? Go to the Bit Torrent and download every single songs... No no no it's not me! For me, I will find a CD, go to Doreme at Siam Square or Gramophone at Siam Paragon. Now it's hard to find a big CD store because it's end for these stores like Tower Records or CD Warehouse. I feel sad about music industry, maybe the end will gonna come. If that CD I cannot find in Thailand, I will find it on Ebay. If Ebay don't have it, find it from other store or keep it on my lists and ask my friend from abroad to help. OK, got the CD and play it around five to ten times, keep update about this artist, maybe subscribe to mailing list and follow from Twitter. This is my rough circle about knowing some artists. I think everyone who read to this just realize that I am not a Thai music lover. I listen around five percent each day, someday reduce to zero. Hey, I am in Thailand it is easy to find it! If someone introduces me Thai artists, I will know just that. Haha.

Secondly, I want to write about new things in technology such as IT, hardware, software, gadget, mobile, Internet or whatever I got from Twitter. Due to my routine, I am addicted with these information. When the morning come, I go to check the IT page at Manager Online, Technology of NYTimes.com or check RSS Feed about technology news. I use at least 30 minute a day to update technology news. I think I use so much time with this but lesser than open Facebook and Twitter.

Next, about beautiful things for me but it is not about girls and bikini. Yeah, beautiful for me is all about beautiful, stunting and interesting designs, maybe some poster, CD cover, advertising, cool product, clothing, everything I saw. This engage with my profession right now. Except that I got a full time job with this Website, I have some free time for a freelancer that design everything from printing, book layout to Website. If you look at this Website, it's a great design? I admit that I've just changed color and logo from a commercial theme. But If you keep looking at this Website, you will see the changing for sure.

The last thing, it probably be books and movies. Unless I addicted to Twitter and Facebook (Twitter is number one), I love to read books and magazines. Now I sigh to my book tower and think that when I'm gonna finish this books. But I have one book that I read it more than 10 years; read just one round. Even today I'm still keep reading, picking some chapter to read. No wonder about this book because you will know it from my further blogs. Back to the movie stuff, I don't remember that how many I watched. A ton of movie; I think I watched around 70 percent from a DVD rental shop near my house. It's a big shop, more than 200 titles. Because a lot of spare time, I often went to the rental shop. Not only a big fan of the rental shop, I love to watch in a theater. But sometime a little bit of Bit Torrent if that movie is hard to find in Thailand. I try to support a movie industry too but majority on a foreign movie.

In addition, this Website will gather up my designed works in a blog or portfolio page. It's just a good one. If some work is badly for me, you won't see it. Haha. For more information, I am an amateur photographer, you will see my photos in this blog too. Sometime I feel badly about my routine if I don't put my DSLR in my bag, I will see a good view and want to take a photo. But I have only iPhone and I got a picture in low-resolution.

This is first blog, I give you just an introduction for me.

__________________________________________________________________

ถึงเวลาแล้วที่จะต้องค้นหาตัวเองใหม่ในทุกเรื่อง ช่วงนี้มีเวลาคิดอะไรเยอะมากเนื่องจากไม่มีงานประจำ (ออกจากงานมา 2 เดือนล่ะ) ขณะที่อนาคตข้างหน้าเราก็ไม่แน่ใจว่าจะเดินไปทางไหน ก่อนหน้านี้ผมเคยมี Blog ที่เขียนอย่างต่อเนื่องอยู่เหมือน ซึ่งไม่ได้เขียนมานานมาก (ดูใน About Winelirious) โอเค เป็น Blog ใหม่ของผม ผมจะไม่ย้อนความหลังกันมากล่ะ เพราะอยู่ในหน้า About Winelirious เยอะแล้ว

แล้วผมจะเขียน Blog เกี่ยวกับอะไร?

ถ้าในความถนัดและความชอบของผม ก็มีหลายอย่าง แต่เรื่องที่บ้ากับมันมากที่สุดน่าจะเป็นเรื่องเพลง ไม่ รู้ว่าทุกคนเป็นเหมือนผมหรือเปล่า คือ เวลาไปเจอเพลงที่เพราะๆ เราต้องหยุดฟังนิดหนึ่ง อย่างน้อยสัก 30 วิ. และก็จะมีกระบวนการตามมาทันที ถ้าเป็นร้านขายซีดีก็จะเดินไปถามว่าเพลงของใคร ประมาณเพลงมันเพราะกูต้องรู้ให้ได้ว่าใครร้อง (อ้าว เริ่มขึ้นกูมึง Hardcore ล่ะ) พอรู้ชื่อศิลปิน จากนั้นถึงเวลาของโลกไซเบอร์ เข้าไป Search หาว่าเว็บไซต์ส่วนตัวมีไหม ก็เข้าไปอ่านประวัติต่อว่าดังแค่ไหน เกิดและเติบโตที่ไหน (โคตรเว่อร์อ่ะ) ทำอะไรมาบ้าง ถ้าเว็บไซต์มีตัวอย่างเพลงก็ลองฟังทุกเพลง ก็จะดูต่อไปอีกว่า myspace มีไหม มีก็เข้าไปดู เปิดเพลงอีกรอบ อ่านเม้นท์ใน myspace นิดหนึ่ง ถ้าชอบมาก add เป็นเพื่อน ถ้ามี facebook ก็เข้าไปสาบานตนเป็นแฟนทันที

แล้วทำอะไรต่อล่ะ มาถึงขนาดนี้คงต้องเข้า Bit Torrent โหลดเพลงมาฟังสิ... จริงๆ ไม่ใช่นะครับ ขั้นนี้แล้วต้องหาซื้อซีดีสิครับ ง่ายๆ ก็ไปเดินหาที่ร้านโดเรมีแถวสยาม หรือ Gramophone ในพารากอน เดี๋ยวนี้หาร้านซีดีใหญ่ๆ ยากเหลือเกิน เพราะมันหมดยุคของ Tower Records หรือ CD Warehouse ไปแล้ว คิดๆ แล้วก็ใจหายเหมือนกัน ฤ อุตสาหกรรมเพลงจะล่มสลายเสียแล้ว แต่ถ้าอัลบั้มนั้นไม่มีขายในเมืองไทยล่ะ ผมก็จะหาจาก ebay ก่อน ถ้าไม่มี สั่งซื้อจากร้านอื่นๆ หรือเก็บไว้ในลิสต์รอฝากเพื่อนที่มาจากต่างประเทศซื้อให้ โอเค ได้ซีดีมาแล้ว ก็จะฟังอัลบั้มนั้นวนไปวนมาสัก 5 รอบ 10 รอบ จากนั้นก็จะติดตามความเคลื่อนไหวของศิลปินเหล่านั้นไปเรื่อยๆ อาจจะสมัครรับ Mail จากศิลปิน หรือเข้าไปติดตามใน Twitter นี่ก็เป็น Process คร่าวๆ ที่ยกมาเล่ากัน เผื่อจะพอรู้จักผมมากขึ้น พออ่านถึงตรงนี้แล้ว จะรู้นะว่า ผมแทบไม่ได้ฟังเพลงไทยเลย ฟังแบบแค่ 5 เปอร์เซ็นต์จากปริมาณการฟังต่อวัน คือ บางวันก็ 0 เลย เพราะถ้าฟังเพลงไทย ผมคงไม่ต้องพยายามขนาดนี้ เพลงไทยนี้แทบไม่รู้เรื่องเลย ต้องให้เพื่อนหรือคนรู้จักแนะนำมา เราก็จะลองฟังดู

เรื่องต่อมาที่จะเขียนในนี้คงจะเป็นสิ่งใหม่ๆ ในแวดวงเทคโนโลยี ทั้งไอที ฮาร์ดแวร์ ซอฟแวร์ Gadget มือถือ อินเทอร์เน็ต หรืออะไรก็ตามที่ผมได้มาจาก Twitter เนื่องจากรับอะไรพวกนี้เยอะเหมือนกัน งานประจำที่มักทำในตอนเช้าของผม คือ เปิดหน้าไอทีของ Manager Online เปิดหน้า Technoloy ของ NYTimes.com หรือเช็ด RSS Feed ที่เกี่ยวกับข่าวเทคโนโลยี คือ ผมจะใช้เวลาอย่างน้อย 30 นาทีในแต่ละวัน ในการติดตามข่าวเทคโนโลยี ก็นับว่าเยอะเหมือน แต่ก็ยังน้อยกว่าเวลาในการเปิด facebook และ Twitter

เรื่องถัดไปคือของสวยๆ งามๆ สำหรับผม เออ ไม่ต้องคิดไปไกลครับ ไม่มี Post รูปสาวสวยและบิกีนี่แน่นอน ไอ้ที่สวยๆ งามๆ ก็คือ อะไรก็ได้ที่เป็นการออกแบบที่สวย โดดเด่น น่าสนใจ อาจจะเป็น Poster สักอัน ปกซีดี หรือโฆษณาที่ผมไปเห็นมา ผลิตภัณฑ์เท่ๆ เสื้อผ้า คือทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับการออกแบบ จริงๆ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับอาชีพปัจจุบันของผมมากที่สุด เพราะนอกจากได้งานประจำใหม่มาเขียน Blog นี้แล้ว เวลาว่างที่เหลือของผมจะเป็นการรับจ้างออกแบบสิ่งพิมพ์ จัดหน้าหนังสือ ออกแบบเว็บไซต์ ซะเป็นส่วนใหญ่ แต่ถ้าใครมองดูเว็บ Blog ของผมแห่งนี้แล้ว อาจจะบอกว่า เฮ๊ย มันไม่มีอะไรเลยนี่ แค่ Theme ธรรมดา ก็ยอมรับครับว่า เว็บนี้อาจจะยังไม่หรูอะไรมาก คือยังแทบไม่ได้ทำอะไรนอกจากเอา Theme มาปรับสี และเปลี่ยน Logo แต่ถ้าได้ติดตามเว็บนี้ไปเรื่อยๆ จะพบการเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอนครับ

เรื่องสุดท้ายเลยละกัน คงจะเป็นหนังสือและภาพยนตร์ เพราะนอกจากจะเสพติด Twitter และ facebook อย่างหนักแล้ว (ตอนนี้ Twitter มาก่อนเลย) ผมยังรักการอ่านหนังสือ อ่านแมกกาซีน ขนาดว่าซื้อหนังสือมากองไว้เป็นตั้ง ก็ได้แต่ถอนหายใจว่าเมื่อไหร่เราจะอ่านจบเนี่ย เออแต่มีเล่มหนึ่งที่อ่านได้มาสิบกว่าปีแล้ว จบไปรอบหนึ่ง แต่ก็อ่านได้เรื่อยๆ เปลี่ยนบทไปเรื่อยๆ จะมีคนสงสัยไหมว่าคือหนังสืออะไร ไว้ติดตามไปก็จะรู้เองนะครับว่าหนังสืออะไรที่อ่านได้และควรอ่านไปตลอดชีวิต วกกลับมาอีกเรื่องคือภาพยนตร์ ผมจำไม่ได้เหมือนกันว่าดูไปกี่เรื่อง น่าจะเยอะเอาการ เรียกได้ว่าร้านเช่า DVD แถวบ้านนี่ไล่ดูไปแล้วกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ ร้านใหญ่อยู่นะ ไม่ใช่มีแค่ 100-200 เรื่อง มากกว่านั้นครับ คือว่างก็เช่ามาดูตลอด อย่างว่า เรามันว่างนี่ เออ แล้วผมเช่าหนังมาดูอย่างเดียวหรอ ไม่ใช่ครับ หนังโรงก็ดูบ่อยๆ โหลด Bit ก็มีบ้างถ้ามันหาไม่ได้ในเมืองไทย แต่ไม่เยอะครับ พยายามทำตัวเป็นผู้สนับสนุนอุตสาหกรรมหนังอย่างที่สุด แต่เป็นอุตสาหกรรมหนังต่างประเทศนะ 55

ว่าจะเรื่องสุดท้ายแล้ว แต่ขอต่ออีกหน่อยละกัน ในเว็บนี้ ผมจะเอาผลงานการออกแบบมาโชว์ให้ดูด้วย อาจจะใส่ใน Blog และเปิดหน้า Portfolio ขึ้นมาด้วย คงเอามาโชว์เฉพาะที่ดูดีๆ นะ อันไหนคนออกแบบยังรับไม่ค่อยได้คงไม่เอามาโชว์ห่วยแถวนี้ และเนื่องจากกำลังหัดถ่ายรูปอยู่ด้วย ถ้ามีอะไรสวยก็คงเอามาขึ้นโชว์ด้วย เดี๋ยวนี้ไม่รู้เป็นไป เวลาไม่พกกล้อง เรามักจะเจอแสงสวยๆ อยู่เรื่อย ทำให้ภาพที่ถ่ายมันเลยกลายเป็นภาพสวยแต่คุณภาพไม่สูงซะนี่ เพราะมันถ่ายด้วย iPhone

Blog แรกเอาแค่น้ำจิ้มๆ ไปก่อนนะครับ

BRIDGE Magazine July 2009

[caption id="attachment_49" align="alignnone" width="500" caption="BRIGDE Magazine July 09, Boy Peacemaker"][/caption]

Client: Bridge Communications Co., Ltd
Media: Cover & Layout Design, Writing and Edit articles.

Bridge Magazine is a lifestyle and Christian magazine in Thailand.

I help Bridge Communications to redesign from a front cover to a back cover and create their new identity. And also wrote some articles. Visit the Bridge Communications.

Software

• Photoshop


• Illustrator


• Indesign


• Lightroom

Sample Page from BRIDGE Magazine

Open publication - Free publishing - More magazine

In Search of Sanuk (Roll up banner)

[caption id="attachment_73" align="alignnone" width="500" caption="In Search of Sanuk (Roll up Banner)"][/caption]

Client: In Search of Sanuk
Media: Roll up Banner

In Search of Sanuk (ISOS) is a community where people can collaborate on ways to change the world around them.

I help ISOS to design a roll up banner for their event. Visit In search of Sanuk.

Software

• Photoshop


• Illustrator


• Lightroom

Tee Nee Bang Saphan Magazine July 2009

[caption id="attachment_64" align="alignnone" width="500" caption="Tee Nee Bang Saphan Magazine"][/caption]

Client: Sahaviriya Group
Media: Cover & Layout Design

Tee Nee Bang Saphan is an in-house magazine for Sahaviriya Group

I help Sahaviriya Group to design this in-house magaine from a front cover to a back cover. Visit the Sahaviriya Group.

Software

1. Photoshop


2. Illustrator


3. Indesign


4. Lightroom

Professional India Education (SEO)

[caption id="attachment_101" align="alignnone" width="500" caption="Professional India Study"][/caption]

[caption id="attachment_102" align="alignnone" width="500" caption="PIE SEO"][/caption]

Client: Professional India Education
Media: Website (SEO: Search Engine Optimization)

Professional India Education is an education services company in Thailand. They are professional in India education.
I help PIE for 5 keyword to be on first page of the ranking in Google search engine . Visit In search of Professional India Education.


Software

• Notepad

SVG Environmet Centre Website

[caption id="attachment_127" align="alignnone" width="500" caption="SVG Environment Centre"][/caption]

Client: Sahavirya Group
Media: Website

SVG Environment Centre was organized by Sahavirya Group and become a center of environmental control for all factories of Sahavirya Group in Bang Saphan.

I designed and created this Website for a communication and environment's news trading between SVG Environment Centre and the people in Bang Saphan. Visit the SVG Environment Centre.

Software

Photoshop




Illustrator




Dreamweaver




CSS